Gökyüzündeki kuşlar beni yalnız bırakmıyordu. Sürekli yanıma geliyor, beyazlığıma karışıyorlardı. Mutlu olmam için bir sebep arıyordum, kuşlar bunun en güzel cevabıydı. Evet, onlar beni mutlu ediyordu, ya da kendimi buna inandırmaya çalışıyordum. Mutlu olmam için kuşlar yetmiyordu. Başka şeylere hasretlik çekiyordum. ‘Neydi’ peki onlar…

  Beyazlığım her tarafı sarıyordu. Bunu isteyerek yapmıyordum ama insanlardan ancak böyle intikamımı alabilirdim. Bana verdikleri yalnızlığın acısını ancak bu şekilde onlardan çıkarabilirdim.

    Gökyüzündeki beyazlığımı siyaha çeviriyorum. Ve bütün insanların karşısına karabulut olarak çıkıyorum. Bu halim benide mutlu etmiyor, kötü, sevilmeyen yanlarımın da olduğunu göstermek istiyorum. ‘Ve başarıyorum.’ Bütün insanlar benden nefret ediyor. Hatta ve hatta çocuklar bile… Onların oyunlarını bozduğum için bana olmayacak kelimeler söylüyorlar. Bu defa daha çok kızıp şimşeklerimden fırlatıyorum. Çocuklar ağlayıp kaçıyorlar korkudan… Sonra pişman oluyorum yaptıklarımdan ve ağlıyorum. Ağladığımı gören bütün sevgililer dışarıya çıkıyorlar ve altımda ıslanmanın keyfini çıkararak geziyorlar. Her şeyi sonradan anlıyorum; meğerse benim gözyaşlarım onları çok mutlu eden ‘Nisan Yağmuruymuş’ işte bu sefer mutlu oluyorum ve gökkuşağına dönüşüp karşılarına çıkıyorum…

  Bir Nisan yağmuru bile mutlu oluyor tüm olumsuz düşüncelerden sonra. Altında ıslanan insanların mutluluğu onu da mutlu ediyor. Peki, bizimde yaptıklarımız bizi ne kadar mutlu ediyor? En güzel yağmurlarda buluşmak dileğiyle :)

Biz insanlar sevginin tanımını ne kadar biliyoruz acaba ya da hiç kendimize sorduk mu ‘sevgi ne?’ diye. Ama ben kendime sorduğumda içimden şunu söylemek geliyor. Sevgi iki insanın yüreğinin bir olmasıdır, sevgi karşındaki üzüldüğünde üzüntüsünü onunla paylaşmaktır, sevgi dinlemektir, sevgi onu her saat başı hatırlayıp ‘Acaba şimdi ne yapıyor’ demektir. Kimbilir belki sevgi birbirini tanımayan iki insanın göz göze gelmesidir. Peki, kıymet biliyor muyuz ya da bu soruyu da sorduk mu kendimize? Karşındakinin sana verdiği değeri sende ona gösterebildin mi? Sorular sorular ama cevabı şuan kendinize verebildiniz mi?

Arkadaşlar;  SAAT BU DURMAK BİLMİYOR biz hayatımızın akışını durdursak unutmayın o hala dönmeye devam edecek. Yıllarımızı hep keşkelerle değil huzurla geçirelim. Bugün yanınızda olan insan yarın belki hiç olmayacak. Bunları düşünerek hareket etmek belki sizi ilerde daha rahat ettirebilir.

Ben okulumu geçen yıl bitirdim ama geriye dönüp bir 11 yıl daha okumak için neler vermezdim. Çünkü şuan o kadar keşke dediğim olaylar var ki, benim hatıra defterimin en temiz en duru sayfalarını okul yıllarım süslüyor. Bazen oluyor ya ben niye bunu böyle yapmışım keşke şöyle yapsaydın diyorum. Emin olun hiç güzel bir duygu olmasa gerek J

Şunu demişler ‘Bundan 20 yıl sonra, yaptıkların değil, yapamadıkların için üzüleceksin’

Ben gülümserken güzelleşmeyen bir yüz hiç görmedim her gülüşün kendine göre ayrı bir güzelliği vardır unutmayın. Başlamak için uygun zamanı beklemeyin arkadaşlar zamanı beklerseniz hiç başlamayabilirsin.

İnanın bu yazıyı yazarken bile ‘KEŞKE’ diyorum hala kendime J .Şunu da bilinki maddi sorunların en önemli ilacı ‘Zaman ve Sevgidir’. E artık bunu okuduktan sonra başlayın kendinize soru sormaya.

Unutmayın sevdiğiniz kadar sevilirsiniz…

Yaşam ne kadar kısa.Onca zaman geçti hayatımdan.Önceden birkaç yıl önce daha çok gülerdim.Daha mutluydum herhalde,en azından şimdi mutlu değilim.Geçen zamanlarda belki şiirler yazılar daha anlamsızdı.Mutluluğum bu yüzden miydi bilmiyorum.
Şimdi duygularım,hislerim beni boğuyorlar beni havasız bırakıyorlar.Oysa duygularım gerçek, ancak neden beni boğuyor ve havasız bırakıyorlar.Oysa hislerim; sana duyduğum hislerim ,bana dost olmalı ,bana yardım etmeli.Denizin sesi ,görüntüsü daha güzel gelmeli gözüme.Ayın yansıması güçlü,güneşin ışıkları sıcacık olmalı.Ancak öyle değil işte deniz hep dalgalı,ay hep güçsüz,güneş soğuk...İşte bu yüzden resimlerim daha anlamsız,yazılarım karma karışık,şiirlerim düzensiz.
Boşluktayım yine bir uçurumdan düşercesine boşluktayım...Etrafımdakiler mutlu ben ise boşlukta.Yine dalga geçiyor benimle hayatım.Ne kadar istedim başa dönmeyi ama bu boşlukta öyle çaresizim ki.Hayır hayır! Çok da çaresiz değilim.Kurtulabilirim buradan.Kağıdım var kalemim var,azda olsa boyalarım.Yazacaklarım,çizeceklerim beni anlar beni dinler bana kurtulmanın yollarını gösterir.
Paylaşmam gereken bu duyguları ve hislerimi paylaşacak kişi bulduğumda yaşanırsa bu duygular anlam kazanacak,önemli olacak...
Doğada güneşin doğması ve batması için bir gün gereklidir.Yaşamı nasıl yaşamak konusunda seçim yapmak için kaç günümüz var.Ama biliyorum ki güneş nasıl doğuyorsa her sabah sende benim hayatıma doğacaksın birgün.

Yazmayı öğreniyorum bu aralar. Yazıp çiziyorum, karalıyorum, üstünden geçiyorum. Yazmayı öğreniyorum gece gündüz kâğıdıma sarılarak yeniden okuyarak yeniden. Her geçiş, her kelime, her cümle, dalıyorum, karanlığa gidiyor, düşlerde yeni imgeler arıyorum. Yeniden geçiyorum masaya, yeniden kalemle buluşuyorum. Şuan derinliklerdeyim uzaklara dalmış misali. Yazıyorum ve yazıyla konuşuyorum. Olmadı mı? Tekrar baştan alıyor. İçimdeki sessizliği bu şekilde yansıtıyorum tozlanmış sayfalara. Geçmişimi, yalnızlığımı karalıyorum. Şimdi daha bir rahatım her şeyimi paylaştığım bir kalemim birde kâğıdım var şuan huzurluyum çünkü yazıyorum. Yazdığımla dost oluyorum…! Herkese tavsiyedir :)

Bulutlu bir bahar sabahı açtım gözlerimi. Yorgun olduğum her yanımdan seziliyordu. Öyle bitkindim ki oturduğum yerden kalkamıyordum bile.

   Zaman, saat, güneş… Her şey üstüme üstüme bana beni hatırlatan her şey. Akşam olmasını o kadar çok istiyordum ki… Karanlığı dostum gibi görüyor ona sımsıkı sarılıyordum. Karanlık bana annemin kucağı kadar sıcak ve güzel geliyordu. Evet ya ben aslında anne kucağına, anne kokusuna hasrettim. Bir tek ‘O’ annem beni sıkıntılarımdan uzaklaştırabilirdi. Ancak o beni bana hatırlatabilirdi onu çok özlemiştim. Keşke şuanda yanımda olsa. Keşke onun muhteşem, olağanüstü kokusunu içime çeksem. Aslında çok yakınımda, yakınımda ama bir o kadar da uzakta…

      Hoş bir müzik sesi kulağıma geliyor; Geçmişi hatırlar gibi oluyorum. Yerimden kalkıp müziğin sesini biraz açmak istiyorum lakin yerden kalkacak mecalim yok. Kendimi her şeyden soyutlayıp müziğin sesini duymaya çalışıyorum. Geçmişte yaptıklarım aklıma geliyor ağlıyorum. ‘Neden yaptım’ diyorum kendi kendime…’Neden bu kadar çok hata yaptım?’ Halbuki her şey benim elimdeydi, istersem her şeyi biranda değiştirebilirim. Daha güzel günler geçirebilirdim. En azından şimdi düşündüğümde durup durup kendi kendime gülebilirdim. ‘Neden bir şeyler yapmadım neden hayatımı değiştirme olanağını kendime sağlamadım? Neden! ‘Düşünüyorum düşünüyorum, bir anlam veremiyorum. Sonra olacağı varmış olmuş diyorum ve uyuyorum.

  Bazen düşüncelerimiz bile bizi yanıltabilir. Sadece içimizdeki sese kulak verelim. Yanlış doğru fark etmez elbet onunda diyeceği bir şeyler vardır. Geçmişi bir yana geleceği bir yana bırakalım. Bu iki farkı bilelim…